شومیز

964-311-724-5

عصيان، شکل‌ها و کيفيت‌هاي مختلفي دارد. گاه آن قدر نيرومند و علني است که مانند فريادي در سکوت، همه را به آني متوجه مي‌کند و گاه به اين شدت و نيرو نيست، اما هست، وجود دارد، ديده مي‌شود، هر چند کند و ملايم. هر عصيانگر نيز ظرفيت‌هاي خاص خود را دارد و بنا به آن ظرفيت، عصيانش نمود پيدا مي‌کند. "ولگا" شخصيت محوري رمان، عصيانگر است. عصيانگري به شيوه خود. او مطابق تربيت و خواسته خود پيش مي‌رود. به نظم نادلخواه تن نمي‌دهد. بارها مي‌افتد، سقوط مي‌کند، اما نمي‌شکند، برمي‌خيزد، شايد نرمي و انعطاف‌ زنانگي در اين نشکستن، خم شدن اما دوباره راست شدن بي‌تأثير نباشد. نويسنده سعي بر اين دارد که جانبداري احتمالي خواننده را از ولگا به عهده خود اين شخصيت بگذارد و علاقه‌اي براي تهييج و علامت دادن به خواننده ندارد. "از شيطان آموخت و سوزاند" احتياجي به اين ندارد تا در انطباقش با تئوري‌ها، بررسي و تشريح شود. چرا که نويسنده طرحي درانداخته است که تئوريسين‌هاي ادبيات و جامعه‌شناسي بايد به آن رجوع کنند. مصداق‌ها را از آن بگيرند و براساس آن تئوري‌هاي نو بنا نهند.