فردوس

شرق؛ پس از وفات سيوطي در آغاز قرن دهم هجري تقريباً هيچ اثر بزرگ و گران سنگي در حوزه علوم قرآني نگاشته نشد، تا امروز مورخان طلوع مجدد خورشيد پژوهش هاي درخشان قرآني را در آغاز قرن چهاردهم به نظاره بنشينند. «مناهل العرفان في علوم القرآن» اثر ارزشمند محمد عبدالعظيم الزرقاني يکي از تاثير گذارترين رساله هايي است که در آغاز سده چهاردهم يعني دوران بيداري اسلامي پديد آمده است؛ دوراني که با مجاهدت هاي سيدجمال الدين اسدآبادي آغاز شد و با پايمردي بزرگاني چون محمد عبده به شکوفايي نشست.زرقاني از عالمان الازهر مصر بود که از دانشکده اصول الدين الازهر فارغ التحصيل و در آن دوران به تدريس در همان دانشکده مشغول شده بود. مناهل العرفان در واقع تلاشي است براي بررسي مسائل مختلف علوم قرآني با سبک و اسلوب جديد و عالمانه که در آن به نظرات و نقدهاي ديگر نويسندگان و صاحبان بقيه سبک ها و مشرب ها توجه جدي شده است. اين کتاب را پژوهشگاه علوم انساني و مطالعات فرهنگي با ترجمه، تحقيق و تعليقات محسن آرمين در 1192 صفحه منتشر کرده است.